Presentatie van een topclub

De laatste maanden is er veel gezegd en geschreven over het (on)vermogen van Feyenoord om een trainingsaccommodatie neer te zetten. Vlak voor de HNS luchtbel knapte gaf Feyenoord bij monde van Eric Gudde nog krachtig aan: Zonder HNS, geen trainingscomplex. Een loos dreigement op de valreep. Gelukkig voor de Stadionclub ging HNS niet door (het hoe en waarom lees je bij de collega’s van Lunatic News), en keerde de rust bij Feyenoord eindelijk terug… nouja…

Feyenoord kan met Kuip de begroting op niveau van Benfica krijgen.

HyperCube / VASF, 09-12-2013

Sinds het ploffen van de HNS-bubbel is duidelijk aan het worden dat Feyenoord in De Kuip blijft, en men over sommige dingetjes wellicht een klein beetje gelogen heeft. Het trainingscomplex is bijvoorbeeld zonder HNS ineens toch wel mogelijk. Daarbij is men na de eigen hetze tegen De Kuip nu weer druk bezig het imago van De Kuip te herstellen. Naast vele verbouwingen (uitvak, maasgebouw, catering, koffie-corner, autopoort, vak KK accommodatie, vak Z, vak W), regent het ook nog eens evenementen in De Kuip! Bijzonder goede ontwikkelingen dus! Als ultiem dikke streep eronder zei onze grootste vriend Bert van Oostveen zéér recent dat Oranje in de toekomst gewoon terug komt naar De Kuip (mits er een paar kleine aanpassingen doorgevoerd worden, dat wel). Feyenoord is dus back on track na zeven jaar HNS-debacle, en kan zich langzaamaan weer de naam topclub gaan toe-eigenen. Feyenoord wil zich tenslotte meten met internationale grootmachten als Barcelona, Chelsea, Arsenal, Liverpool en Borussia Dortmund. Wat dat betreft wederom goed nieuws: Als we de mensen van HyperCube mogen geloven dan kan Feyenoord op internationaal niveau naast Benfica komen met wat kleine aanpassingen aan De Kuip. Topclub Feyenoord dus!

Feyenoord kan weleens een van de topclub der topclubs worden in Europa. Topclubs definiëren zich namelijk niet alleen door een goede trainingsaccommodatie of een berg zilver in de kast, maar ook door een historische achtergrond en bovenal een gigantische supportersschare. Met De Kuip én Het Legioen heeft notabene ‘De Stadionclub’ (!!!) twee van de drie eigenschappen al in de pocket. Nu die andere twee nog. Dat besef lijkt er echter helaas niet helemaal te zijn. Feyenoord zit nog altijd een beetje krap bij kas. Wat mij betreft is het dan ook nogal wonderbaarlijk te noemen dat (wederom) een grote financiële geste ten gunste van de trainings-professionaliteit van Feyenoord zo hard werd neergesabeld. Reden? “Eric Gudde heeft aangegeven dat supporters niet langer welkom zijn op de trainingsaccommodatie Hillesluis om trainingen bij te wonen. En dit valt moeilijk te verkopen als supporters er zelf aan mee betaald hebben” aldus de bestuursleden van de vereniging SsF (volwaardig lid van de Vrienden van Feyenoord).

Het besef dat een topclub (bizar veel en betrokken) supporters heeft lijkt dus zelfs na al die jaren niet helemaal door te dringen bij de Feyenoord-top en dat vinden wij jammer. Feyenoord mét supporters is namelijk zoveel krachtiger dan Feyenoord tegen –of erger- zonder supporters. We kunnen het mis hebben maar ‘volk’ maakt Feyenoord in onze ogen namelijk de trotse volksclub van Nederland. Het kan toch niet zo zijn dat elite-club Ajax traint mét supporters en volksclub Feyenoord het volk volledig buiten sluit? Dá hoor nie!!!

Feyenoord speelt op 11 januari in Marbella tegen Fortuna Düsseldorf.

De vertrouwde bronnen van FRFC

In dat kader willen wij dan ook alvast alle onduidelijkheid over het trainingskamp in Marbella wegnemen. Feyenoord speelt op 11 januari een oefenwedstrijd tegen Fortuna Düsseldorf. Men overweegt deze wedstrijd te spelen in het stadion van Marbella (ANDERE LOCATIE DUS!) vanuit veiligheidsoverwegingen. Niet omdat er 80 mensen van de business-club zijn uitgenodigd, maar omdat er vele honderden Feyenoorders inmiddels al geboekt hebben voor een weekje Marbella. De Feyenoord-top is bang dat bij het horen van de tegenstander wellicht nog vele honderden zullen volgen… Bang…

Presentatie van een topclub dus. Een volksclub. Met z’n allen op trainingskamp in het buitenland. Feyenoord on tour. Samen de schouders onder het trainingscomplex en de club. Een volksclub is tenslotte van het volk, of je het nu leuk vindt of niet. Dus heren bestuursleden: Schudt die afschuw eens van u af! Niet miepen. Niet lullen, maar poetsen. U werkt bij een topclub. Een volksclub. In Rotterdam! Hart op de tong. Ruwe bolster. Blanke pit. Recht voor z’n raap. Geen woorden, maar daden. Sterker door Strijd…

Hand in Hand, Kameraden.

De maffe reiger

Afgelopen week verschenen er (weer) een aantal negatieve publicaties rondom Lex Immers. Lex reageerde op zijn beurt licht geïrriteerd door te vertellen dat hij het zat is om te pas en te onpas, op straat en in winkels, door supporters van alles toegewenst te worden. Te moeten uitleggen aan zijn kinderen waarom supporters van zijn club hem uitschelden. Kansloos.

Dat eerste doet ons inmiddels niets meer verbazen. Media schrijven maar wat graag negatief over Feyenoord. Feyenoord scoort namelijk en aangezien er bij Feyenoord altijd wat is, is het een geliefd onderwerp voor journalisten. Feyenoord is niet voor niks dé onmisbare voetbalclub van Nederland… Ook voor de media. Dat diezelfde media de voetbalkwaliteiten van Lex blijven afkraken is irritant. Niemand hoeft een Feyenoorder of wat dat betreft Lex zelf nog te vertellen dat hij – op z’n Rotterdams – “voor geen poot ken voetballuh”. Technisch is hij zéér zwak en afronden is – to say the least – niet zijn specialiteit. Steeds vaker lezen wij echter op internet hele scheldkanonnades van ‘supporters’ van Feyenoord aan het adres van Lex gericht. Kansloos!

Sinds wanneer zitten wij Feyenoorders te wachten op technisch-begaafde-hoogstaande-voetballers? Lex beukt, sleept, zwiert en rent de poten uit z’n lijf. Soms als een kip zonder kop, maar hij is allang niet meer de slechtste speler van het veld. Natuurlijk mist hij kansen, maar in tegenstelling tot de rest creëert hij ze wel. Nee, dat nieuwe Legioen dat Feyenoord heeft aangetrokken dat systematisch eigen spelers en eigen stadion afkraakt, uitfluit en blijkbaar zelfs vrot-scheld in de supermarkt komt mij de neus uit!! Feyenoord-onwaardige als je het mij vraagt, en over een paar seizoenen zie je ze niet meer bij de club. Zodra ze een nieuwe hobby of uitje hebben gevonden zijn ze pleite… een gebroken club achterlatend. Zeg niet ‘dat doen Feyenoorders niet’, nog geen 25 jaar geleden was het stadion gewoon wekelijks helemaal leeg. Het is frustrerend om als trouwe Kuipganger deze tendens te moeten waarnemen. Een aantal jaren geleden was het ondenkbaar als een Feyenoorder De Kuip of een willekeurige speler zo negatief benaderde. Dan kon je gelijk een paar stompies krijgen. Er is namelijk niets beters en mooiers dan De Kuip. Natuurlijk kan De Kuip iets beter worden, maar het staat al lichtjaren voor elk ander stadion in de wereld. Net als Lex.

Ik vloek ook als die maffe reiger weer, voor de zoveelste keer, een kans voor open doel mist. Net als bij elke andere speler, maar als ik bij de training (mijn supermarkt) ben dan is het een schouderklopje, “kom op goos, volgende keer beter”. Ik weet dat Lex niet de beste voetballer is, maar dat was Paul Bosvelt ook niet toen hij naar Feyenoord kwam. Lex bezit niet de kwaliteiten voor het Nederlands Elftal, maar who gives a fuck? Als ik Lex zie scoren en als hij als enige speler in de selectie de moeite neemt om dit te vieren met de supporters dan denk ik: Jij snapt het. Als Hagenees heeft hij misschien wel zo’n rare reiger op zijn rug staan, maar was Lex op Zuid geboren wastie voor Feyenoord geweest!!!

Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Steun je eigen club. Haat de rest.

Geen woorden. Maar daden!

Hoe lang pikken we de criminalisering nog?

Voetbalsupporters zijn tuig en uit-fans moeten niet meer toegelaten worden bij wedstrijden, aldus Joost Eerdmans. Celtic-fans goten zich vol met alcohol om daarna ongestoord te gaan rellen, aldus de Spits. En als we ChristenUnie-Kamerlid Gert-Jan Segers moeten geloven, gaat het elke week compleet los bij voetbalwedstrijden. Wanneer stopt de demonisering van voetbalsupporters?

Foto: lunaticnews.nl

Dertien jaar ga ik nu naar Feyenoord. In de beginjaren wat minder dan nu, maar sinds een jaar of acht, negen, vrijwel alle thuiswedstrijden en daarna ook veel uitwedstrijden. Eerst op Vak J, een rustig vak, later op het beruchte Vak S en nu al weer een aantal jaren op Vak X, achter de goal, door m’n vader wel eens de ‘jongenstribune’ genoemd. In die dertien jaar heb ik me maar één keer bedreigd gevoeld: toen politieagenten met getrokken wapens in de entree van het Maasgebouw stonden om de woedende meute weg te drijven.

Natuurlijk, er werd wel eens gereld en er vlogen wel eens stenen rond De Kuip. De eerste keer dat ik dat zag ging ik pas heel kort naar wedstrijden. Dat was bij Feyenoord – Fortuna Sittard in 2001, toen een enorme groep supporters na de, verloren, wedstrijd het Maasgebouw opzochten. Daar begreep ik toen weinig van, maar in de jaren daarna stond ik regelmatig zelf voor dat gebouw m’n woede over de geleverde prestaties en vooral het, in onze ogen, falende beleid van de clubdirectie te uiten. Altijd geweldloos. Ik kan ook helemaal geen stenen gooien.

Soms gebeurt er wat bij voetbal, zoals na Feyenoord – Kuban Krasnodar eerder dit seizoen, toen ME’ers een vader en zoon het ziekenhuis in sloegen. Verkeerde plaats, verkeerde moment, of symbolisch voor een dieper probleem? Ik denk dat laatste. Voetbalbond KNVB en de clubs zetten sinds een paar jaar in op ‘normalisatie’; de relatie tussen politie en supporters moet ‘normaliseren’. Dat klinkt nobel, maar de uitwerking is vooralsnog geweest dat er meer verplichte buscombi’s zijn opgelegd, politiegeweld is toegenomen en daarmee ook de frustraties tegen die agenten. Politieagenten die een vriend van me aanspreken op een trip naar het buitenland met wat Feyenoord-vrienden, en dat ze overwegen “ook maar een mannetje te sturen om jullie in de gaten te houden”. Agenten die je nooit gezien hebt maar bij je voor en achternaam noemen. Agenten die onschuldige supporters met geweld van de tribunes willen verwijderen. De spanning tussen politie en supporters neemt juist toe, van normalisatie is helemaal geen sprake.

Het ‘videoteam’ van de politie brengt voor, tijdens en na wedstrijden supporters in beeld. Iedereen wordt gefilmd en gefotografeerd, schuldig en onschuldig. (foto: lunaticnews.nl)

Boos kan ik dan ook worden als ik lees dat het weer de voetbalsupporters waren die het allemaal deden. Jaja, dat tuig, kaal, getattoeerd en natuurlijk strak van de dope – allemaal! Vaders en zonen kunnen niet meer samen naar het stadion! Nu doe ik dat dus al dertien jaar maar het aantal incidenten dat we hebben gezien is op één hand te tellen. En aangezien vaders en zonen zomaar het ziekenhuis in geslagen kunnen worden door ME’ers, waarvan ik weet dat er sommige zélf onder invloed zijn van drugs, gezien hun enorme pupillen en kauwende wangen, geloof ik eerder dat politie het onveilig maakt dan supporters.

Maar toch, het zijn de supporters die alles doen. Daarom moeten uit-fans maar verboden worden bij wedstrijden, als Joost Eerdmans. Begrijpt hij niet, los van de absurde populistische inhoud van z’n uitspraken, dat dit pragmatisch gezien niet gaat werken? Dat er dan juist meer uit-supporters tussen het thuispubliek gaan zitten, zoals we nu gedwongen worden te doen bij Ajax – Feyenoord? Dat onveiligheid misschien juist wel toeneemt met zijn maatregel? En begrijpt CU-Kamerlid Segers niet dat voetbal de schatkist jaarlijks miljoenen euro’s oplevert? Natuurlijk, politie-inzet kost geld, maar met de hoge salarissen en daarbij horende belastingafdracht, ticketverkoop enzovoort, gaan er jaarlijks miljoenen euro’s via voetbalclubs naar de staatskas.

De vraag is nu: wanneer stopt de criminalisering en demonisering van voetbalsupporters? Hoe lang pikken we absurde buscombi’s naar clubs NEC, Go Ahead Eagles en Cambuur nog? Hoe lang accepteren we nog dat er politiefuiken worden opgezet om ons uit gemeentes te weren? Dat er snelwegen worden afgezet om ons tegen te houden? Dat je een platte lat in je nek krijgt als je te kritisch bent tegen ME’ers? Dat politici en media ons wegzetten als de criminelen? Dat je een stadionverbod riskeert als je je eigen club wilt zien spelen tegen de aartsrivaal? Dat politieagenten je privéleven en vakanties kennen en je daarop aanspreken?

Hoe lang pikken we het nog?

Dat het ook anders kan bewijst Celtic op haar clubsite, waar ze zich uitspreekt tegen de behandeling van haar eigen supporters in Amsterdam.  

 

Bron: Leven met Feyenoord

Waarom Feyenoord in Rood/Wit speelt!

Naar aanleiding van het eerste deel van onze zoektocht hebben we echt onwijs veel respons gekregen vanuit alle hoeken. Waarvoor veel dank! Een groot aantal theorieën en verhalen kregen we binnen. Een beknopt overzicht van de leukste theorieën uit de reacties op het eerste artikel waar we (even) naar gekeken hebben:

1. Bolton Wanderers: Een huidig journalist/blogger voor Sportgeschiedenis.nl,  Jurry van Vooren, is in 1996 gepromoveerd op zijn club ‘Feyenoord’. Deze scriptie staat online en hierin is de navolgende passage geschreven; De clubkleuren werden ook meteen veranderd: vanaf dat moment betrad Feyenoord in de bekende rood-witte shirts met zwarte broek de vele voetbalarena’s. Het shirt was oorspronkelijk afkomstig van de Engelse Bolton Wanderers.”

Er ontbreekt bij deze essentiële zinsnede helaas een bronvermelding. Het is de originele bron voor veel andere vermeldingen op internet. Omdat we er vanuit gaan dat een doctorandus zijn scriptie niet bij elkaar fantaseert, hadden wij deze theorie gebombardeerd tot ‘speerpunt’. Hier komen we dus uitgebreid op terug!

2. “Tijdens de rondleiding door De Kuip vertelde de gids dat het rood wit is, omdat de dames die de shirts moesten maken dit voor twee clubs moesten doen. Ze hadden voor zowel rood als wit te weinig om shirts te maken voor twee clubs. Dus hebben ze het samengevoegd tot wat vandaag de dag nog altijd het rode shirt van Feyenoord is.”

Een mooie theorie, maar dan zou er dus nog een club moeten zijn in de regio die in Wit/Rood speelt. We hebben deze theorie vluchtig gecontroleerd, maar bij de club is hierover niets bekend.

3. Een andere mooie theorie is het verhaal over de socialistische revolutie(s) van 1917 in Rusland. Het kamp Rood (socialisten) tegen het kamp Wit (tsaar aanhangers). Zou ons shirt daarvan een afgeleide zijn? Het clublied is tenslotte ook van communistische aard, kameraden!

Hoewel Nederland begin 1900 communisme zeker een opkomende politieke stroming was is er geen aanleiding te vinden in de boeken dat de Feyenoorders van toen ‘politieke beesten’ waren. U moet namelijk weten dat de eerste Feyenoorders allen bewoners waren van Rotterdam-Zuid. Op Zuid woonden arbeiders die van de eilanden (Hoekse Waard, Flakkee + Zeeland) en Noord-Brabant kwamen. Dit is ook terug te vinden in de straatnamen op Zuid die, niet toevallig, bijzonder veel gelijkenis vertonen met plaatsnamen op de eilanden. Daarnaast trekken omgekeerd elke 14 dagen nog altijd super veel supporters uit Brabant en Zeeland naar De Kuip toe. Kortom: De kans dat de bewoners op Zuid beheerst werden door een politieke ideologie uit de verre Sovjet Unie is klein. Lees: Wat de boer niet kent… dat vreet hij niet…

Een stapje terug

Voor we onze speerpunt-theorie gaan doornemen willen we een klein stapje terug doen: Hoewel de reden voor het Wilhelmina-shirt bekend werd gemaakt in ons vorige bericht, wisten we van de Geel/Zwarte strepen van Celeritas dan weer niks terug te vinden (moet gezegd: ook niet naar gezocht). De archivaris van Sportclub Feyenoord, ‘ome’ Henk van der Stoep, wist hier wel degelijk licht op te schijnen: Volgens de overlevering was de keuze voor Geel/Zwart eenvoudig: “Dat was in die periode de mode…” Hoe simpel kan het zijn? Een prachtige oneliner anekdote! En wij ondertussen Ajax altijd maar wegzetten als modebewuste mooiboys…

1911 Celeritas Elftalfoto

The Bolton Wanderers Hoax

Laten we voorop stellen dat wij geen contact hebben gehad met Jurryt van Vooren over zijn scriptie. Jurryt heeft tenslotte een overzicht gedestilleerd uit het archief van Feyenoord en dus gingen we direct naar de bron! Voor het zover was leverde de stelling dat het Feyenoord-shirt van Bolton af komt een levendige discussie op. Hoewel Bolton Wanderers een oude club in Engeland is, waren de prestaties in die tijd niet echt je-van-het. In de periode dat Feyenoord, Feyenoord werd speelde Bolton zelfs tweede divisie. Daarnaast hadden ze in de jaren ervoor slechts twee maal een FA Cup finale gespeeld… en allebei de keren verloren. Niet echt een club om ‘trots’ op te zijn dus… en al helemaal niet om je aan te spiegelen. Toch?

Bij het archief Sportclub Feyenoord mochten we bij wijze van hoge uitzondering onderstaande documenten inzien die de connectie met Bolton Wanderers verklaren:

Klik op de foto’s voor een groter formaat!

Bovenstaande officiële correspondentie uit 1996 van Feyenoord laat ons zien dat clublegende Fred Blankemeijer met eenzelfde zoektocht als ons bezig was in dat jaar. Hij suggereert dezelfde theorie als ons voor wat betreft het kopiëren van een Engelse club. Hij vraagt aan The Football Association of ze kunnen achterhalen welke Britse voetbalclub rond die periode ook in Rood/Wit speelde. Reactie komt via de afdeling Public Affairs (een soort klantenservice), die zegt dat ‘Arsenal, Nottingham Forrest, Stoke en misschien nog wel een paar clubs in Rood/Wit speelden’. Bolton Wanderers had echter een 100% match volgens deze man. Bolton bevestigd vervolgens naar Feyenoord dat ze ook in Rood/Wit hebben gespeeld. Vanaf dit moment is ‘het’ geschiedenis geworden.

Waar gaat het dan mis? De beste man van de Football Association die de vraag beantwoordt zegt het eigenlijk natuurlijk zelf al: veel clubs speelde erin! Hij suggereert vervolgens een exacte match te hebben. Wij kiezen er echter voor om niet zomaar de suggestie van een vreemdeling aan te nemen. Dus onderzochten we zelf via welke clubs er voor 1913 allemaal in Rood/Wit speelde. Het geluk wil dat iemand, dit al voor ons had gedaan! Een lijst:

Elftal 1914Sunderland in Feyenoord-Jerseys 1885 - 1886

Niet zomaar een paar clubs dus! Wat volgt voor ons is een stukje voetballogica waar zelfs Johan Cruijf geen speld tussen zou kunnen krijgen: De Feyenoorders van 1912 waren echte voetbaljongens. Al jaren geldt in de voetballerij de term: “Als je wint heb je vrienden”. Dat zal begin 1900 niet anders zijn geweest. Clubs die winnen krijgen aandacht. Als we dan de eerder genoemde lijsten ‘kampioenen’ erbij halen zien we dat Aston Villa (waar de kleuren van Wilhelmina niet geheel toevallig vandaan kwamen) samen met Manchester United én Sunderland een dominante factor waren in het Engelse voetbal. Toeval of niet? In het seizoen 1912 – 1913 werd Sunderland kampioen van Engeland… Een competitie die in de Nederlandse kranten enorm veel aandacht kreeg in tekst en beeld!

Onze nieuwe speerpunt-theorie is dan ook de volgende: De eerste Feyenoorders hebben uit het nieuws vernomen dat Sunderland kampioen van Engeland is geworden/ging worden en men heeft hierop de clubkleuren gebaseerd. Dit in combinatie met een oude foto, begeleidende tekst of de toen al populaire voetbalplaatjes (in kleur !!!!) die verstrekt werden bij pakjes sigaretten maken het af. Het is wellicht wat suggestief, maar het is in onze ogen allemaal een stuk plausibeler dan de suggestie van Public Affairs (die trouwens met Arsenal én Stoke twee clubs opnoemde die nooit in Rood/Wit hebben gespeeld).

Laten we eerlijk zijn, de kans dat het onbekende Bolton Wanderers de bron van het Rood/Wit was is in dit licht bezien zo goed als nihil. Kan het dan zijn dat Rood/Wit simpelweg de mode was van 1912? Is het United? Of is het juist Sunderland, een club oude warme banden met Feyenoord, die ons op het Rood/Wit bracht? Of, of, of… heeft het nattevingerwerk van de FA medewerker en de nalatigheid van Jurryt van Vooren om echt onderzoek te doen ons voor altijd toch aan Bolton Wanderers verbonden?

100% zeker gaan we het nooit weten, want het officiële cluborgaan in de periode 1912-13 rept met geen enkel woord over de kleuren wijziging… en alle Feyenoorders die deze opmerkelijke switch hebben meegemaakt zijn helaas niet meer onder ons. We blijven onverminderd onze zoektocht doorzetten, en mochten we de herkomst achterhalen gaan we deze op zeker met jullie delen!! Tot zoverre…

Wise Men say,
only fools rush in!
But I can’t help,
falling in love with you!!!

SAFC Sunderland - Feyenoord, Hand in Hand. Kameraden!

Ik heb Rood/Witte bloedlichaampies!!

Jaja, die titel is geen goede ABN-one-liner. Maar who cares? Het is de Rotterdamse variant van ‘een Feyenoord-hart’. Met enige regelmaat zie je zo’n een berichtje voorbij komen, soms zelfs op TV, van Feyenoorders die proberen uit te leggen wat het Feyenoord-gevoel is. Feyenoorders die daarbij de fout maken door te zeggen: “Feyenoorder word je niet, dat ben je”. Klinklare onzin natuurlijk!

Een Feyenoorder gaat voor het elftal, maar ook voor de club, en ook voor het stadion, en ook voor de sfeer en voor het verleden…”

Bron: “De Coolsingel bleef leeg”

Het doet wat mij betreft afbreuk aan de magie van de club. Een volksclub is geen elite-clubje waarin je per toeval geboren kan worden. Een volksclub is een club waarbij de deur voor iedereen open staat! De groep Feyenoorders dat met de paplepel krijgt ingegoten voor welke club ze moeten zijn is groot. Dat hoort namelijk bij een volksclub. De groep Feyenoorders die, onverwacht, Feyenoorder worden is nog vele malen groter! Verhalen van jonge kinderen, tieners, volwassenen en opa’tjes / oma’tjes die op hun leeftijd voor het eerst naar De Kuip gaan en geraakt worden met de betovering zijn legio(en). Het Feyenoord-gevoel is terug te vinden in De Kuip: knus, kort op elkaar. Waar je ook zit, alles lijkt binnen handbereik. Wie één keer in De Kuip is geweest is verkocht. Daar hoef je niet mee geboren te worden.

Het Feyenoord-gevoel is wat ons betreft zoals de Feyenoord-supporters zijn: Fanatiek, wars van andere clubs en invloeden van buitenaf. Wij moeten geen capo op een verhoging. Een opper-supporter met een megafoon. Wat Feyenoord groot maakt is dat ‘ze’ door het hele stadion zitten. Die supporters die alleen voor Feyenoord komen. Zelfs als er geen tegenstander komt dan zijn ze er, zijn wij er, met duizenden bij een training of bij een geheime oefenwedstrijd. Het Feyenoord-gevoel is ook zoals Royston Drenthe de Feyenoord-supporters herinnert:

Oer-Feyenoorder Fred Blankemeijer sprak ooit de magische woorden: “Een leven met Feyenoord, is een mooi leven”. Dát ene zinnetje is waarschijnlijk de puurste beschrijving van het Feyenoord-gevoel. Het Feyenoord-gevoel is zo veelzijdig. Het Feyenoord-gevoel is eigenlijk niks, maar het is ook alles… Het maakt niet uit of je van ver komt of uit Rotterdam. Of je zwart bent, wit of geel. Of je een dikke neus hebt, of juist niet. Of je platzak bent of zwemt in het geld. Feyenoord is, in tegenstelling tot wat sommige mensen vinden en denken, van iedereen / voor iedereen. Dat is het Feyenoord-gevoel, of dat was het, en zou het moeten wezen…

La familia. Hand in Hand, Kameraden!

1914 – Vuil, stenen en sinaasappelschillen

Feyenoord wordt tegenwoordig wel wat gevreesd in Europa. De enorme hooliganschare van de club, een machtig leger dat kan groeien tot boven de duizend man, en de enorme groep supporters die mee kan reizen naar het buitenland hebben Feyenoord een naam gegeven van één van Europa’s fanatiekste supporters. Tel daar de rellen in Duitsland, Frankrijk en waar niet bij op, en de naam van een ‘hooliganclub’ is geboren. Maar de eerste stenen vlogen al veel eerder rond op Zuid.

Deze opname in den N.V.B. geschiedde met het verzoek, er bij thuiswedstrijden steeds voor te zorgen, dat er politie aanwezig was. In de gedachte van de kopstukken heerschte destijds dan ook de meening, dat men in dat Zuidelijke Rotterdam barbaren ontmoette……….!”

Jubileumboek 1908 – 1933

Vaak wordt gesteld dat hooliganisme in Nederland is geboren in 1974, toen Feyenoord tegen de Spurs speelde om de UEFA Cup. In het stadion braken rellen uit en werden zelfs gewonden afgevoerd; het moderne, massale hooliganisme had Nederland bereikt. In de jaren daarna groeiden Vak S (Feyenoord), North Side (FC Den Haag), Bunnik Side (FC Utrecht) en de F-Side (Ajax). Toch komen rellen al veel eerder voor; er zijn verhalen bekend van een bestorming van het uitvak (Vak GG) eind jaren zestig, maar ook veel eerder werd er al geknokt bij Feyenoord. Begin jaren dertig zouden supporters van Sparta en Feyenoord in gevecht met elkaar en daarna de politie zijn gekomen. Maar al veel eerder vlogen de stenen (en sinaasappelschillen) rond op Zuid.

Op 8 februari 1914 speelt Feyenoord tegen Fortuna uit Vlaardingen. Rood en wit tegen rood en geel, een regionale derby, hoewel vrijwel alle wedstrijden dat toen waren door de regionale indeling van de competitie. Fortuna-supporter Kees Rietveld, een onderwijzer, doet verslag in Ons Orgaan, vermoedelijk het clubblad van de haringkoppen. Hij beschrijft, met enig afgrijzen, hoe zijn club ontvangen wordt op het gemeentelijke terrein op Zuid: “‘Ziezo’, zei hij, ‘nauw zal je zien, hoe die dubbele haringkoppen in de pan gehakt worden, want winnen hier tegen Feyenoord, bestaat niet’”, maakt Rietveld op uit de mond van een man “wiens neus uitwees, dat hij meer gebruikte dan passelijk is”.

Feyenoord wint echter niet, het verliest met 1-2, en na de wedstrijd duikt Rietveld het kleedlokaal van de Vlaardingers, in een café, in, en doet verslag van wat volgt:

“Dit kleedlokaal werd door een troep afgunstigen gebarricadeerd en terwijl de Fortunaspelers zich aan het verkleden waren, kon men niet nalaten van buiten de ramen op te schuiven en sinaasappelschillen en vuil naar binnen te gooien. Na een goed halfuur in de herberg vertoefd te hebben, waren wij voor de aftocht reisvaardig. Aldra bleek, dat deze aftocht nog niet mee zou vallen. Nauwelijks waren wij buitengekomen, of een zee van scheldwoorden was ons deel, maar dat hinderde ons niet. Het hinderde meer toen men met vuil en stenen ging gooien. Zo veel als in mijn vermogen was, maande ik allen aan niets terug te doen, wat een goede uitwerking had. (…) Na de weg als martelaren die gestenigd werden te hebben afgelegd, bereikten wij de overzetboot, die voor ons een veilige haven was.”

Bijna honderd jaar geleden werd er dus al met stenen gegooid bij Feyenoord. Rot-ter-dam hoo-li-gans?

Mark – Leven met Feyenoord

Waarom spelen wij in rood/wit?

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen, maar gisteren vanavond moest ik ineens aan onze prachtige clubkleuren denken. Dat is niet geheel zonder toeval, want sinds gisteren is er een speciale collectables pagina toegevoegd aan de webshop met retro-vintage Feyenoord-shirts! Op de pagina onder andere een complete set uit het seizoen 2003 – 2004. Dat setje deed mij denken aan een nieuwsbericht uit de internet-oudheid. In 2004 interviewde het wereldwijd gerespecteerde voetbalmagazine Revista een beroemde Braziliaanse designer: Moshe. Op zichzelf natuurlijk totaal onbelangrijk, ware het niet dat het interview ging over de mooiste voetbal-trikots aller tijden. In zijn all-time top 11 noemde hij het shirt van het nationale elftal van Kroatie en de clubs Junior (Colombia), Blackburn Rovers, AEK Athene, Sporting Lissabon, Boavista, Galatasaray, Parma, Athletic de Bilbao, Milan… en je voelt hem al aankomen: ons eigen Rotterdamse Feyenoord!

Celertias 1910 - Voorloper van Feyenoord - Teamfoto

Het clubcostuum moest bestaan uit een rood shirt met blauwe mouwen en een witte broek, daar men met den naam ook met de kleuren nationaal wilde zijn.

Jubileumboek 25 jarig bestaan, 1908 – 1933

Niet slecht voor een club die, laten we eerlijk zijn, in het buitenland toch een beetje in de vergetelheid is geraakt door de sportieve prestaties (of eigenlijk het ontbreken daarvan). Hoe dan ook, al dat rood/wit deed mij afvragen: waarom speelt Feyenoord in het rood/wit? Voetbalshirts zijn net als de voetbalsport over komen waaien uit Engeland. Legio clubs in de hele wereld hebben kleuren geadopteerd van Engelse clubs. Feyenoord speelde bijvoorbeeld bij de oprichting in 1908 de eerste jaren in het Claret & Blue van o.a. West Ham United en Aston Villa onder de naam: Wilhelmina. Vanwege een fusie wijzigde de clubnaam naar Celeritas en ging men een tijdje in het Geel/Zwart gestreept. Waar die kleuren vandaan kwamen is ons totaal onbekend. Oude boeken maken ons vooralsnog niet veel wijzer. Echt origineel was het in elk geval allemaal niet… Voetbalshirts, moet u weten, zijn afgeleid van de oude Engelse ‘heraldiek’. Heraldiek is een eeuwenoud gebruik waarbij stammen/families zich onderscheiden van elkaar door het voeren van eigen kleuren(combinaties) in combinatie met een symbool, meestal een dier, mythisch wezen of een plant.

Dat doet en deed ons Feyenoord allemaal niet. De club van de eenvoudige mensen, club van het volk is “gewoon rood/wit”. De kleuren rood/wit hebben in de heraldiek trouwens wel een bijzondere betekenis: Rood (Gules is de heraldische term, red.) staat voor robijnen óf het hemelse lichaam Mars, en laat Mars nou net één van de voorgestelde namen zijn toen de leden van Celeritas in 1912 een nieuwe naam moesten kiezen. De kleur wit/zilver (Argent is de heraldische term, red.) staat voor juwelen/parels of de maan. ‘Parels van Mars’. We weten dat er tenminste twee leden waren volgens de vergaderverslagen van toen die stemden op de naam Mars (tegenover 21 voor Feijenoord). Wellicht waren die twee de leden met een naaimachine thuis?

Voor zover we nu na konden gaan staat er nergens iets in de boeken over de herkomst van onze huidige kleuren-combinatie. Een logische verklaring zou zijn de naamswijziging, maar waar de naam wijzigde in 1912 naar R.V.V. Feijenoord, deden de clubkleuren dat niet. De naam Feyenoord vinden we voor het eerst terug in de boeken van de Nationale Voetbalbond. “Feyenoord te Rotterdam, Speelterrein: Afrikaanderplein, Kleedlokaal: Joubertstraat 65”. Clubkleuren staan er niet bij vermeld. Als we Feyenoord’s boeken en foto-archief erop naslaan dan zien we dat in het seizoen 1912-’13 en tenminste de rest van 1913 ‘gewoon’ in de geel-zwarte strepen van Celeritas werd gespeeld. Dit kunnen we misschien wel verklaren: In die periode moesten voetballers zelf hun shirt (laten) maken. Aangezien twee seizoenen eerder op geel/zwart was overgestapt, waren de moeders van de eerste Feyenoorders waarschijnlijk niet zo content met wederom een nieuwe wijziging in clubnaam en clubkleuren. Saillant detail: Een clublogo ontbrak in 1908 ook! Het eerste logo dat we tegenkomen is op een kampioensvlag van 1921 (afdelingskampioen). En heeft, behalve dat het rond is en letters bevat, weinig weg van het huidige Feyenoord-logo dat al sinds de jaren 50 vrijwel identiek is gebleven.

Kortom: Voor nu eindigt deze zoektocht in een perfecte Professor Feyenoord finale-vraag: Waarom speelt Feyenoord in Rood/Wit? Binnenkort gaan we weer eens verder pluizen, want het kan toch niet zijn dat één van de 11 mooiste voetbal-trikots aller tijden “gewoon rood/wit” is?

Feyenoord-Rotterdam-1914

Ze horen wél bij het voetbal!!

U kent het wel: De modetrend die alle andere trends in de stadions overbodig maakt: Met je vriendin naar het voetbal. Modepoppetjes die de hele wedstrijd staan te kleppen en te doen. Voor Feyenoord komen ze niet, maar manlief mag ook niet zonder vrouw naar Feyenoord toe. Pakjes wiki worden uitgedeeld. Zakjes snoep gaan het vak over. Doosjes om de neus te poederen (niet erin, maar erop) inclusief spiegeltjes met andere make-up-waren komen geregeld voorbij. Bovenal lachen ze hardop als die ene gast, die zijn vriendin wel gewoon heeft thuisgelaten, zich bijzonder druk maakt over een arbitrale dwaling. Ongetwijfeld voortgekomen uit het feit dat ze zelf niet snappen waarom de scheidsrechter dan-wel-niet een hi-ha-hondenlul is. Voor de goede orde; we hebben het niet over Vak P, E en zelfs niet Vak O. We hebben het over een steeds groter wordende groep dames op de voormalig beruchte vakken: R,S,T en X.

Begrijp ons niet verkeerd: Natuurlijk kunnen wij genieten van vrouwelijk schoon. We staan liever tegen een vrouw aan dan met ons blote bassie tegen een andere man aan te rijden (zoals bijvoorbeeld bij andere niet nader te benoemen clubs als Ajax op Vak 425 het geval is), maar gasten: Als je vrouw niet meekomt om harder te juichen en gillen dan jouw: Laat haar dan lekker thuis. Beter nog; verbiedt haar gewoon te komen, en gun die seizoenkaart aan iemand die wél voor Feyenoord naar het stadion komt! Handbagage-vriendinnen hebben we niks aan bij de voetbal!

Mocht je onverhoopt toch graag met de vrouw naar het voetbal willen gaan: Ze zijn er wel degelijk, de echte ‘Feyenoord-chicks’. Wij kennen er genoeg die fanatieker zijn dan menige vent. Op een normale dag in de week zijn ze net zo in-to make-up en zakjes snoep en mode als elke andere vrouw, maar als Feyenoord moet spelen dan gaan alle remmen los: Zoals het hoort! Op ’t voetbalveld bij Feyenoord. Thans wil ik hier dan ook laten weten, dat elke Feyenoord-vrouw in ons stadion welkom is onder één voorbehoud: Mits, zoals beschreven in het volgende historische gedichtje, ze alleen van Feyenoord houdt:

LIEFDE

Zij was een lief en geestig meisje
Van negentien à twintig jaar,
Met kleine kuiltjes in d’r wangen
En permanent-geweefd blond haar.
Zij was sportief en vooruitstrevend,
Een frissche meid in daad en woord,
Des Zondagsmiddags zat zij immer
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Niets kon haar van het spel weerhouden,
Of Moe ook zei, dat ’t zonde was,
Een meisje bij een voetbalwedstrijd
Is dégoûtant, ’t niet niet van pas,
Ons meisje met haar blonde haren
Raakte er toch nooit door verstoord,
Des Zondagsmiddags zat zij immer
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Ze kende alle voetbalspelers,
Jaap, Bas, van Dijke, Piet, Toon, Puck,
Van Male met zijn lange grijpers
Vond ze een kaerel uit één stuk.
Als Feyenoord een doelpunt maakte
Dan plantte zich haar juichkreet voort,
Des Zondagsmiddags zat zij immer
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Toen kwam z’ in kennis met een jonkman
(’t Was op een middenweekschen dag),
Waarin zij, Joost mag het begrijpen,
Haar toekomstigen huisband zag.
Eerst ging zij met hem naar ’t theater
En werd zoozeer door hem bekoord
Dat ’s Zondagsmiddags zelfs ontbrak zij
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Haar liefde kwijnde echter spoedig,
Zoo gaat het hier op aard’ gestaâg,
Je denkt: het is een aardigheidje,
En gauw genoeg blijkt het een plaag.
De aap kwam uit den mouw, zij weende
In een zeer droef gestemd accoord,
Want ’s Zondagsmiddags zat zij nimmer
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Wat was ’t geval? Ach, niks bijzonders,
Maar haar geliefde was geen Feyenoord man,
Van Voetbalregels, voetbalspelers,
Daar wist-ie zoo gezegd niks van!
Ze vroeg hem: “Ken je Bul of Hendriks?”
Nog nooit had hij van hen gehoord,
Want nooit zat hij des Zondagsmiddags
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord.

Zijn voetbaldomheid werd zijn ong’luk,
Omdat hij niets om voetbal gaf.
Deed zij iets, wat hij zeer betreurde,
Ze gaf hem zijn congé … ’t was af!
Hij ging zijns weegs in diepe droefheid,
Bij haar was ’t sportlicht weer ontgloord,
Zij zat weer oolijk ’s Zondagsmiddags
Op ’t voetbalveld bij Feyenoord!

Juni 1933 – Phida Wolff Jr.

De dapperste der voetbalvolkeren

Als het Hand in Hand, Kameraden klinkt weet elke Nederlander welke club in town is: Dát is Feyenoord. Toch als je het mij vraagt is het niet het hand in hand, kameraden wat de harten der Feyenoorders sneller doet kloppen. Geen woorden maar daden is de zinsnede die het verschil maakt in ons clublied. De zinsnede die ervoor zorgt dat Feyenoord boven de gemiddelde club met een sok en een oude voetbalschoen uitsteekt. Rotterdam is sterker door strijd. Feyenoord is geen woorden maar daden. Een combinatie die voor passie, kracht, eendracht en macht zorgt.

Machtig is ook het Feyenoord Legioen. We kunnen alinea’s vol schrijven over de unieke sfeer in onze prachtige Kuip die in geen ander stadion ook maar een beetje geëvenaard kan worden, maar dat doen we niet. We kunnen alinea’s vol schrijven over huldigingen die honderdduizenden mensen meer (!!) op de been brengen dan bij andere clubjes in Nederland. Er zijn zoveel dingen die gekker, groter, beter zijn dan bij andere clubs… maar al die ‘standaard’-argumenten wil ik het nu niet over hebben!

Wat Feyenoord voor mij zoveel meer maakt dan de rest is niet alleen het unieke veelkoppige monster in De Kuip, maar is terug te vinden in die kleine groep supporters op de Oost-Tribune in Arnhem gisteren. Voor elke andere club is het ondenkbaar dat het gebeurd: een vol uitvak. Feyenoord is (al jaren) de enige club in Nederland die het uitvak wekelijks vol krijgt. Tussen alle debiele combi’s, APV’tjes en verordeningen door is dit al een prestatie op zich, maar Het Legioen doet er de laatste jaren gewoon nog een schepje bovenop: Buiten het volle uitvak reist er een groep van – afhankelijk van mogelijkheden – tientallen tot honderden supporters mee die de pure normalisatie nastreven: Kaartje kopen. Naar binnen zonder combi en gezeik. Beetje ouwehoeren met de locals. Biertje drinken. En je club aanmoedigen… in een thuisvak, want de clubs en overheden met hun voetbalwetten maken het in een uitvak onmogelijk. Ter uwer beeldvorming: ‘Harde Kern’ als in Rotterdam Hooligans zijn het niet (allemaal), maar zonder risico is het ook niet. Al bij menig clubje is het acceptatie-niveau van het thuispubliek door het vele jaren ‘uitvak betutteling’ gedaald tot onder het niveau van normalisatie. Men zeurt bij politie en stewards over de aanwezigheid van Feyenoorders in de thuisvakken. Razzia’s, controles, deportatie, klopjachten… Feyenoords Losse Kaarten Groep (FLKG) heeft het er niet makkelijk mee. Hoewel ze het gelijk volledig aan hun kant hebben, zit er een verschil in gelijk hebben en gelijk krijgen. Instanties die strooien met termen als ‘respect’ en ‘normalisatie’ met de KNVB en Feyenoord voorop laten deze groep normaliserende pioniers keihard vallen. Werken hen zelfs tegen. Kortom: Het is David vs. Goliath. Een kansloze strijd, maar eentje die al enige jaren onverminderd uitgevochten wordt. Respect moet je niet krijgen. Respect moet je verdienen. Het is een kenmerk van de Feyenoorder die zich steeds vaker uit in geen woorden maar daden. Ondanks de risico’s zijn ze er gewoon. Een uniek kenmerk voor de Feyenoorders, want er is geen enkele andere club in het hele land waar dit soort dingen zich voordoen. Dat maakt Feyenoord uniek. Het zit ingebakken in de eeuwenlange strijd van de Rotterdammers: Op zoek naar de overwinning. De smaak van bloed zweet en tranen.

De grootsheid van de oorspronkelijke Rotterdammers gaat ver terug. Wie de geschiedenisboeken erop na slaat, leest in de memoires over de oorlog met de Galliërs (Commentarii de bello Gallico) van Julius Caesar het volgende: ‘Op een eiland daar waar de Maas en de Waal bij elkaar komen, wonen de dapperste der Galliërs’. Hij doelt hier op de Bataven. De oorspronkelijke bewoners van de Rijndelta. Het is op zijn zachtst gezegd bijzonder te noemen dat één van de machtigste leiders uit de historie speciaal de moeite neemt om op te tekenen dat de moedigste mensen die hij ooit tegen kwam aan het einde van de riviermonding woonden. Het kennisniveau was toen natuurlijk nog niet zo goed als nu, dus zetten wij een historische fout bij deze even recht: Julius Caesar bedoelde natuurlijk te zeggen dat de dapperste der volkeren op een eiland woonden daar waar de Rijn en de Maas bij elkaar komen: Daar ligt namelijk het eiland IJsselmonde. Ten tijde van de Romeinen eindigde de rivieren waarschijnlijk in de knik voorbij de Brienenoord… en daar lech dus nou net ons mooie Feijenoord!

Wat je hiervan ook denkt: Één ding is zeker: Feyenoord wint zelden een beker Feyenoorders zijn de dapperste der voetbalvolkeren! Uniek in woord en daad. Beroemd én berucht in de hele (voetbal)wereld. De mooiste club van allemaal.

Club van geen woorden maar daden! Feyenoord leeft. Feyenoord gloort!