Nieuw op FRFC: Spotlight. Eens in de zoveel tijd zullen we de spotlight richten op een speler die ooit voor Feyenoord gespeeld heeft. Keeper of aanvaller. Miskoop of clubicoon. Harde verdediger of superspits. Het doel is om eens in de week een stukkie te plaatsen, maar jullie kennen FRFC dus het zal wel eens in de twee weken worden In deel 1: Giorgi Demetradze, een regelrechte miskoop uit de jaren 90.

In de jaren negentig was Feyenoord goed in het aantrekken van jonge spelers, die binnen een aantal jaar voor vele miljoenen verder verkocht zouden gaan worden. Het waren jongens die van allerlei onbekende clubs kwamen, en waar heel Europa achteraan zou zitten. Internet hadden we destijds vrijwel nog niet, dus vielen die woorden van onze technische mannetjes niet te checken. Later bleek dan dat die spelers door niemand gewild waren, op Feyenoord na dan.

Een van die jongens was Giorgi Demetradze. Wie? Precies. Zo’n type dus. Een speler waar je nooit wat van hoort, ondanks het feit dat in de jaren negentig alle Europese topclubs achter hem aan zouden hebben gezeten.

De entree van Demetradze was op z’n zachtst gezegd geruisloos te noemen. Feyenoord was in de winterstop van het seizoen 1997/1998, het seizoen van Picornie en eens weer eens thuiskomende Beenhakker, op trainingskamp op Sicilie, waar gespeeld werd op de prestigieuze velden in het wereldberoemde Cefalu tegen onder meer Marsala (wie kent ze niet?) en tegen Hamburger SV. In de wedstrijd tegen Marsala (0-1 winst voor Feyenoord) maakte Demetradze zijn debuut. Op een hobbelig en glad veld speelde Feyenoord een wedstrijd van 45 minuten. In de basis stonden spelers als Dudek, Zwijnenberg, Fraser, Claeys en Henk Vos. En Demetradze dus. Die wedstrijd maakte de jonge Georgier een goede indruk. Hoewel hij niet scoorde, liet hij wel zien razendsnel te zijn en een strakke voorzet in huis te hebben. Het schijnen de enige lovende woorden over Demetradze te zijn uit zijn Feyenoord-tijd.

De wedstrijd daarna speelde hij nog wel een deel van de wedstrijd, alvorens vervangen te worden door een speler waar geen enkele topclub achterna zat, maar het toch wist te maken op Zuid: Bonaventura Kalou. Een week later speelde Demetradze nog wel een helft tegen Tenerife (2-1 verlies), maar verder dan die wedstrijden kwam hij vrijwel niet. Bij terugkomst in Rotterdam raakte hij al snel geblesseerd, en speelde slechts acht wedstrijden: Tegen FC Utrecht, FC Groningen, FC Twente, SC Heerenveen, Roda JC, Fortuna Sittard, FC Volendam en NAC. Opvallend is dat in de eerste zes wedstrijden Demetradze allemaal basisspeler was, maar hij elke wedstrijd vroegtijdig vervangen werd. Scoren, waar hij bij Dinamo Tbilsi juist goed in was, deed hij ook niet. Demetradze werd een miskoop genoemd.

Zo geruisloos als hij kwam vertrok hij weer. Hij ging z’n geluk beproeven in Rusland, bij FC Alania Vladikavkaz. De grote clubs die een half jaar eerder nog voor hem in de rij gestaan zouden hebben, hadden nu schijnbaar geen interesse meer. Bij FC Alania deed hij het buitengewoon goed: 43 wedstrijden scoorde de inmiddels international 35 keer. Hij verdiende er een transfer mee naar Dinamo Kiev, en later naar Real Sociedad. Daar wist hij het echter ook niet te maken, zoals het hem ook niet lukte bij Lokomotiv Moskou, Macabi Tel Aviv, Metalburg Donetsk en Arsenal…Kiev. Tegenwoordig speelt de inmiddels 33-jarige spits dan ook bij Futbol Klubu Baku, in Azerbaijan.

De belofte die hij ooit was, wist hij nooit waar te maken. In plaats van een volle Kuip die voor hem juichde, juichen tegenwoordig mensen in kleine, lege stadionnetjes voor Demetradze. En die Europese topclubs staan ook al niet meer in de rij voor hem.