Het is weer tijd voor Spotlight. In deel 2: Ferry de Haan.

8 mei 2002. 85e minuut. Een man met een wat lullige uitstraling staat langs de lijn te trappelen om het veld in te mogen. Dan gaat het bord van de vierde official omhoog en rent hij het veld in. Hij vervangt de Japanse sensatie Shinji Ono en gaat achterin staan. Zijn naam? Ferry de Haan.

Een bijzondere voetballer was Ferry nooit. Hij was gewoon Ferry, een degelijke verdediger die toevallig in Feyenoord 1 speelde. Die toevallig zijn droom waar had gemaakt. Want in Feyenoord 1 spelen was zijn droom, van kleins van aan. Zoals gezegd was hij echter nooit een groot voetballer. Hij moest het hebben van zijn wilskracht en doorzettingsvermogen, en op die manier kwam hij dan ook in SC Feijenoord 1 te spelen, na eerder voor Transvalia gespeeld te hebben, midden jaren ’90 een team dat grote sprongen vooruit maakte. Nadat de amateurtak in 1990 gedegradeerd was naar de Vierde Klasse, kwam de club van Varkenoord in een stroomversnelling terecht: Na zes seizoenen vond het zichzelf terug als kampioen van de zondag Hoofdklasse A en winnaar van de Rotterdams Dagblad Trofee. Ferry de Haan was een van die spelers die het allemaal meemaakte.

In 1996 ging de Haan naar Excelsior, op dat moment een kleine club in Rotterdam. Geldnood en een oud en klein stadionnetje typeerde de club uit Kralingen. Geld voor dure spelers was er niet, en dus werden er maar onbekende spelers aangetrokken, spelers als Ferry de Haan dus. Op 21 augustus 1996 maakte hij z’n debuut. Excelsior verloor met 3-0 van MVV, dat in die jaren tussen Eerste Divisie en Eredivisie zweefde. Dat seizoen zou de Haan in totaal tot 31 wedstrijden komen, waarin hij zes maal scoorde.

Na nog een degelijk seizoen gespeeld te hebben bij Excelsior, in het seizoen 1997/1998 speelde hij alle 34 wedstrijden en scoorde 7 keer, maakte hij in de zomer van 1998 zijn droom waar: Spelen voor Feyenoord. Het Feyenoord waar hij altijd van gedroomd had, maar wat altijd zo ver weg leek voor hem. Het Feyenoord van Paul Bosvelt, Jean-Paul van Gastel en Julio Ricardo Cruz. Het Feyenoord van trainer Leo Beenhakker, en van een kolkende Kuip. Eindelijk werd zijn droom waar, het magische rood en wit lag voor hem klaar. Met zijn naam er op.

 (Foto: www.feyenoordshirts.nl)

Veel speelde de Haan dat jaar niet. Slechts negen maal speelde hij mee. Hij was ook niet aangetrokken voor de basis, dat snapte Ferry zelf ook wel. Voor de basis stonden nationaal gerespecteerde spelers klaar, en niet Ferry Capelle aan de Ijssel. Als iets negatiefs zag hij die negen wedstrijden ook niet, het waren tenslotte negen wedstrijden voor Feyenoord, dat dat jaar kampioen werd. Het feit dat hij deel uit maakte van een kampioensploeg van Feyenoord maakte hem diep trots van binnen.

De jaren daarna speelde de Haan steeds meer, 16 wedstrijden in 1999/2000, waarin hij met Feyenoord de Johan Fruitschaal won, en maar liefst 32 wedstrijden in het eerste seizoen van Bert van Marwijk als trainer van de Stadionclub: 2000/2001. 32 wedstrijden voor een speler waar critici om moesten lachen toen hij aangetrokken werd.

Het daaropvolgende seizoen werd echter nog mooier. Het hoogtepunt van zijn carriere. Feyenoord won de Uefa Cup, met Ferry. Gewoon Ferry uit Capelle. Het was misschien wel een van de hoogtepunten van die finale: Gewoon Ferry die met enigszins trillende benen in viel in de finale. Gewoon Ferry van Varkenoord met de cup in zijn handen.

Na nog wat wedstrijden gespeeld te hebben voor Feyenoord, werd hij verhuurd aan Excelsior. Opnieuw Excelsior dus. De club waar hij zijn eerste stappen in het betaalde voetbal had gezet. Feyenoord had Gerard de Nooijer aangetrokken, en Ferry was niet meer nodig. Dan maar op Woudenstein, waar op dat moment Eredivisie-voetbal gespeeld werd, voetballen. Dat vond Ferry wel best. Als hij maar kon voetballen. Een basisspeler werd hij nooit in Kralingen. Blessureleed zat een tweede, fameuze periode in de weg. Zijn laatste wedstrijd speelde hij op 24 november 2004, in een stadion met maar drie tribunes, tegen Top Oss. Hij werd vervangen door een of andere vage Portugees. Iedereen gunde Ferry wel een grootser afscheid. In een volle Kuip. Dat het in een klein, winderig stadion in Oss of all places was, kenmerkt misschien wel heel Ferry de Haan: Bescheiden.