In de Spotlight van deze week belichten we het voormalige trainingsveld naast de Kuip, een plek van hoop, liefde en soms haat.

Hemelsbreed zal de afstand tussen het hek van de Kuip en de poort van het trainingsveld ernaast hoogstens zo’n vijftig meter geweest zijn. Maar het was voor sommigen een lange lijdensweg die maar niet op leek te houden. Anthony Lurling werd er onder gespuugd, Angelos Charisteas uitgescholden,Henk Vos maakte zich vogelvrij na wat opmerkingen richting supporters en de met Anderlecht flirtende Bart Goor kreeg een klap in z’n gezicht met de boodschap ‘Als je niet voor Feyenoord wil spelen rot je maar op!’. Nee, zeggen dat die vijftig meter een korte afstand is, is onzin.

Het veld naast de Kuip kent een lange geschiedenis. Coen Moulijn, Ove Kindvall, Dirk Kuyt en Robin van Persie, maar ook Piet (li)Keur, Jos van Herpen en Denis Kljoejev. Allemaal trainden ze op het veld. De een langer dan de ander, en de een beter dan de ander, maar allemaal stonden ze er. Allemaal liepen ze dat stukje van de Kuip naar het hek. Sommigen werden bejubeld, andere uitgescholden.

Soms zelfs werd het hele team uitgescholden door woeste mannen die terwijl ze wat riepen een microfoon onder hun kin geduwd kregen. Kritiek van de supporters rondom het trainingsveld verkocht namelijk altijd wel goed. Als daar iets geroepen werd, dan kookte het Legioen. ‘Werken voor je kanerk geld’, dat viel dan meestal te horen. Zo ook op 19 januari 2009, de dag nadat Gert Jan Verbeek was ontslagen. Wat er echt was gebeurd de dag daarvoor wist niemand, behalve de direct betrokkenen. In de media werd van alles gesuggereerd. Zo zouden de spelers van mening zijn dat ze onder Verbeek te hard moesten werken, dat de trainingen te zwaar waren. De dag daarna volgde een scheldkanon.

(Foto: FR12)

De weg van de Kuip naar het trainingsveld kan echter ook oh zo mooi zijn. Het kan een weg zijn die je als supporter zijnde zo graag zo willen belopen, het liefst tien keer, vrolijk zwaaiend naar je fans die je toezingen. Mike Obiku weet daar alles van. Daags na zijn golden goal tegen 020 in de beker ging hij op de schouders. Als Feyenoord van 020 wint, dan is het een weg van glorie en bejubeling.

Het trainingsveld was een plek van hoop. Elk jaar stroomde de nood-tribunes eromheen vol met supporters, vol met hoop en passie. Hoop op betere tijden, op weer eens een kampioenschap. Hoop in de nieuwe spelers, in de nieuwe trainer. Passie met fakkels, rook, vlaggen en strijdliederen. Een keer per jaar was het de dag der hoop. De spelers liepen dan in de nieuwste tenues langs dranghekken naar het veld, luid toegezongen.

De weg van Kuip tot veld zal nooit meer belopen worden. Het zal nooit meer tenenkrommend zijn, nooit meer kippenvel opwekkend. Het trainingsveld moest weg. Het was niet makkelijk meer werd er gezegd. Twee velden met coniferen eromheen, dat was het nieuwe trainingsideaal. Bulldozers bulderden en weg was het veld. De bulldozers bulderden nog een keer, en ineens was daar een geasfalteerd parkeerterrein. Tegenwoordig moeten de spelers de weg oversteken en daarna over een bruggetje lopen om bij de nieuwe velden te komen. Hemelsbreed ongetwijfeld een langere afstand, maar gevoelsmatig zal het zo nooit zijn lang zijn als de oude weg kon zijn.