In 1998 introduceerde Feyenoord een ambitieus plan, zoals Feyenoord dat in die tijd wel vaker deed. Zo was er het Feyenoord Premie Effect: Voor 500 gulden konden supporters participeren, en bij winst van een grote prijs zouden die mensen dan mee delen in het prijzengeld. In 2002 kon voor het eerst prijzengeld uitgedeeld worden, al had maar een kleine groep supporters die mee deed geluk. Daarna stierf het een stille dood.

Dit plan was echter anders. Feyenoord ging een eigen voetbalschool stichten, in Afrika, het beloofde continent wat betreft voetbaltalenten. Want dat continent zou voetballend Europa nog veel plezier gaan schenken. In Ghana begon Feyenoord, met dank aan geld dat voorzitter Jorien van den Herik voor een hoge rente aan de club leende, aan het bouwen van een voetbalschool: Feyenoord Fetteh Ghana. Deze school zou Feyenoord de pareltjes van Afrika gaan leveren, binnen enkele jaren zouden Ghana’s grootste talenten schitteren in de Kuip, zouden ze voor vele miljoenen verkocht worden aan de Europese top en zou Feyenoord zelf naar de Europese top groeien.

Het liep anders, heel anders. Nu, twaalf jaar nadat er begonnen werd met de voetbalschool, is nog geen een talent doorgedrongen tot de basiself van de Stadionclub. Slechts een speler kwam bij de eerste selectie terecht: Mohammed Abubakari, een kleine middenvelder met een uitstraling die weinig voetbalplezier liet zien. Na een paar oefenduels kon hij alweer vertrekken, na een tijdje clubloos te zijn speelt hij nu ergens in Griekenland.

Abubakari was niet de enige speler die richting West-Europa kwam. Zo was er Jordan Opuku, die een aantal seizoenen lang uitgeleend werd aan Antwerp FC (waar Feyenoord destijds mee samenwerkte) en toen weer vetrok naar Afrika. Hij speelt momenteel bij Asante Kotoko FC, de topclub van Ghana. Er waren nog wel meer jongens die vanuit Fetteh een gouden toekomst tegemoet gingen in Europa. In plaats van in een volle Kuip, speelden ze op winderige velden in Belgie. Die gouden toekomst reikte niet verder dan de Belgische Tweede Klasse, en voor enkelen de Eerste Klasse. Slechts een speler lukte het in de Eredivisie te spelen: Nana Asare, een speler die jarenlang door Feyenoord verhuurd werd aan KV Mechelen en nu bij FC Utrecht onder contract staat.

Is deze onderneming in Ghana dan alleen maar negatief? Nee, zeker niet. Vanuit sociaal oogpunt is deze voetbalschool een aanwinst voor Ghana en omstreken. Enkele tientallen jongens die zonder Feyenoord totaal geen toekomst zouden hebben, volgen op Feyenoord’s kosten een opleiding. Ze leren talen en wiskunde. Mocht hun voetbalcarriere dan niks worden, kunnen ze in ieder geval een andere goede baan krijgen. Niet voor niets ging Feyenoord dan ook de samenwerking met Unicef aan, en later ook met War Child.

Precieze cijfers ontbreken, maar schattingen wijzen uit dat de voetbalschool jaarlijks zo’n tien miljoen euro kost, voor een noodlijdende club als Feyenoord een enorme lastenpost. Niet voor niets wordt sinds enkele jaren het grootste bedrag hiervan betaald door een aantal sponsoren. Sponsoren die een winstoogmerk hebben, en niet zomaar geld in een put willen gooien die niks oplevert. Sponsoren die ook last hebben van de kredietcrisis, en hun uitgaven nog eens goed bekijken. Sponsoren die ook wel eens een Ghaneese jongen willen zien uitgroeien tot een topper, en dan kunnen zeggen dat ze meegeholpen hebben aan zijn opleiding. Deze sponsoren zullen ooit tegen Feyenoord zeggen dat ze ermee ophouden, en dan zal het einde van deze ooit zo glorieus aangekondige voetbalschool in zicht zijn. Veel geld is er al niet in Rotterdam-Zuid, en langzamerhand begint het vertrouwen dat Feyenoord heeft in de jongens in Ghana ook af te nemen. Er zal snel een speler van deze academie moeten doorbreken, wil Feyenoord het vertrouwen dat er nog is niet verliezen en de voetbalschool af stoten. De tijd zal het leren.

In totaal gingen er slechts zes spelers naar Europa, een aantal anderen konden worden verkocht aan clubs elders in Afrika, zoals Michael Akuffo aan ASEC Mimosas uit Ivoorkust. Een overzicht van de spelers die wel in Europa terecht kwamen:

Dominic Adiyiah, een twintigjarige Ghanees jeugdinternational, door journalisten verkozen tot beste speler van het WK onder 20 jaar. In 2008 verkocht aan Frederikstad in Noorwegen en eind 2009 naar AC Milaan (!!) getogen.

Dominic Adiyiah. Niet de Kuip maar San Siro werd zijn thuisbasis.

Nana Asare kwam in 2003 naar Europa, en werd vervolgens verhuurd aan Antwerp en KV Mechelen. Nu onder contract bij FC Utrecht.

Harrison Afful was korte tijd op proef in Rotterdam, werd vervolgens afgetest bij KV Mechelen, speelde kort voor Asante Kotoko, liep stage in Scandinavie en speelt nu bij ES de Tunis in Tunesie.

Abdul Nafiu Idrissu werd in het seizoen 2004/2005 verhuurd aan Antwerp FC maar werd verkocht aan ASEC Mimosas, en kwam via Dhafra uit de Verenigde Arabische Emiraten bij Sharjah FC, een club uit hetzelfde olie-staatje.

Abdul-Yakuni Iddi werd voor een seizoen verhuurd aan KV Mechelen, waarna hij daar een contract tekende.

Mohammed Abubakari kwam in de winterstop van 2005/2006 naar Rotterdam, maakte zijn debuut in een oefenduel tegen KV Mechelen, maar speelde daarna louter met het tweede elftal. Nadat zijn contract in 2007 afliep vertrok hij naar het Griekse Panserraikos FC.

Jordan Opoku was de eerste speler die de overstap maakte naar Europa. Na een aantal jaar verhuurd te zijn geweest aan Excelsior en daarna Antwerp FC speelt hij nu bij Asante Kotoko in Ghana.