21 mei 2009, een dag om te vergeten, maar ook om stil te staan bij het verleden. Het jaar waarin Feyenoord verschillende records brak, soms in een positieve zin, maar voornamelijk in negatieve zin.

21 mei 2009, een dag om waarop we ons zouden kunnen plaatsen voor de laatste 2 wedstrijden van de play-offs. Niemand die dit had gedacht, als je ziet waar wij vandaan komen.

De wedstrijd begon slecht met een heel slap begin, in een aardig gevulde kuip. Een sfeer wie voornamelijk word aangewakkerd door Lurling, maar de sfeer was er niet minder om. We komen al vrij snel op een 0-1 achterstand. Het legioen gooit er nog een schepje boven op, en begint massaal harder te zingen. Hoe verder de wedstrijd vordert, hoe slechter Feyenoord gaat spelen. Braamhaar kijkt op zijn klok en fluit af, op naar de kleedkamer. Eindelijk wat rust voor de supporters en even de tijd om bij te komen naar opnieuw een tegenslag.

De tweede helft begon ook slap, heel slap. Op een gegeven moment is het 0-2, uit het niks eigenlijk. Paar minuten later word Biseswar getackeld, maar krijg geen penalty, terwijl we dan een mogelijkheid hadden om terug te komen. 10 minuten voor tijd, 0-3 en sommige supporters hebben er genoeg van, mensen met Boze blikken verlaten het stadion en mensen met vooral verbijsterende blikken blijven zitten.

0-4, alweer een goal en het legioen is stil, maar dat is maar voor even. Er wordt om de 10e goal geroepen, er wordt gescholden er wordt gefloten en terecht. Het laatste fluit signaal klinkt en er is woede, verdriet maar vooral ongeloof over de manier waarop je verliest. 0-4! Een klap die bij iedereen aan lijkt te komen wanneer Gerard Meijer zeer geëmotioneerd is en als laatste het veld betreed. Gerard de enige verzorger die massaal word toegezongen, wie waarschijnlijk een plein krijgt en wie met de helikopter het stadion verlaat als afscheid. Gerard breekt het was zijn Feyenoord hart die brak. Supporters schreeuwde voornamelijk naar de spelers met leuzen van ‘Schaam je dood’ en ‘Vakantie oho’, maar zagen ook dat Gerard zijn tranen niet meer kon houden en scandeerde het ‘You never walk alone’ Het legioen schreeuwde voor Gerard zoals ze nog nooit hadden gedaan, want z’n afscheid is respectloos,onverdiend en onbegrijpelijk voor iemand wie 50 jaar in dienst is geweest bij Feyenoord!

Het moest een mooi afscheid worden voor Timmer, Mols en Gerard Meijer, maar het werd er één met een traan en een met de leuzen ‘schaam je dood’ terwijl dit natuurlijk niet op Mols of Gerard waren gericht, maar ze voelde wel de pijn en het verdriet. De pijn en verdriet wie de spelers elkaar aandoen, maar wie ze vooral de supporters aandoen.

‘Schaam je dood’ met één traan dat was het laatste wat ik riep, niet zozeer voor weer een slecht resultaat, maar voor dit afscheid richting Mols, Timmer en vooral Gerard!

Nick