Wij zijn supporter van de allermooiste club ter wereld.

Gek genoeg had ik er een uitwedstrijd bij RKC voor nodig om dat weer eens kristalhelder te zien. Toen de wedstrijd begon en na enkele seconden het ‘hand in hand kameraden’ van de Waalwijkse vakken kwam, ging er een intens gevoel door mijn lijf. Een soort tinteling, een mengsel van geluk, onoverwinnelijkheid en trots. Misschien was dat wel het zo mysterieuze ‘Feyenoord gevoel’.

Hand in Hand. Wij hebben het allermooiste clublied ter wereld. Ja kan het uit volle borst meezingen, er rustig naar luisteren, het fluiten, neuriën, of het je longen uitschreeuwen. Elke voetballiefhebber in Nederland kent het. Zet dat maar eens af tegen al die andere, vaak waardeloze, clubliederen. De parodieën van rivaliserende supporters zijn bekend, maar het Hand in Hand is simpelweg niet kapot te krijgen.

Ons rood-witte shirt. Het mooiste shirt ter wereld. Als het aan mij ligt per direct zonder enige opdruk, op het logo met de gouden ‘F’ na dan natuurlijk. Helaas zal die opdruk deze commerciële tijden nooit meer van
ons shirt verdwijnen.

Feyenoord was thuis voor de mooiste voetballers ter wereld. Wat zou ik er veel voor overhebben terug te gaan in de tijd en mannen als Coen Moulijn, Willem van Hanegem, Rinus Israel en ook Mario Been eens live aan het werk te zien.

Gelukkig zag ik mannen als De Wolf, Fraser, Obiku en Larsson nog wel op het heilige gras. Maar helaas was dat niet in de frequentie waarin ik de laatste 10 jaar naar Feyenoord ga. Het meest genoten heb ik van spelers als Cruz, Van Persie, Kuijt, Van Hooijdonk en van Vossen. Paul Bosvelt staat hier voor mij nog boven, hij verdiend een aparte regel in deze column.

De Kuip. Het mooiste stadion ter wereld. Al 72 jaar. Overleefde de 2e wereldoorlog toen de bommen op Rotterdam vielen. Overleefde de 2e wereldoorlog toen de Duitsers het in 1941 wilden afbreken om de enorme hoeveelheid staal te kunnen verkopen voor hun oorlogsmachine.

Het stadion waarin naast voetbal ook bokswedstrijden, atletiekwedstrijden en zelfs races hebben plaatsgevonden. Het stadion waarin naast de spelers van Feyenoord ook Michael Jackson, U2, the Stones, Madonna, Pink Floyd, Bruce Springsteen en zelfs Bob Dylan het publiek in extase brachten. Het stadion waar iedereen ooit een eerste keer binnenkwam, en waar velen nooit meer afstand van namen.

En om terug te komen op de wedstrijd van gisterenavond tegen RKC, Het Legioen. Bewust geschreven met een hoofdletter. De trouwste supportersschare die ons land rijk is. Altijd en overal. Net als het Hand in Hand niet kapot te krijgen. Gisteren werden in Waalwijk weer de gekste capriolen uitgehaald alleen maar om onze club aan het werk te kunnen zien. Gisteren werd net als zovaak in het verleden bewezen dat je Feyenoord supporters niks kunt verbieden.

En dan te bedenken dat wij Feyenoorders door de jaren heen verre van verwend zijn op sportief vlak. Om nog maar te zwijgen over het gezeik van vrienden en collega’s, de negatieve publiciteit rond onze club en de
financiële perikelen die zich al jaren in het Maasgebouw voordoen.

Maar wat is nou dat Feyenoord gevoel? Voor een deel is het vast een combinatie van alle bovengenoemde aspecten. Maar het is voor mij veel groter dan dat.

Het is jezelf, waar je ook bent ter wereld, wapenen met een Feyenoord vlag of shirt. Het is om 9 uur vertrekken naar Groningen en om 9 uur ’s avonds pas weer thuis komen. Het is een spandoek maken voor een overleden Feyenoorder die je nog nooit hebt gezien Het is in Heerenveen zijn terwijl je 5 jaar samen bent met je vrouwtje
Het zijn de fantastische tripjes rondom (Europese) uitwedstrijden
Het is kwaad worden om de meest kinderachtige anti-Feyenoord grapjes
Het is niet meer thuis mogen komen eten als Feyenoord heeft verloren
Het is nog veel en veel meer, maar dat is voor iedereen uniek.

Je weet eigenlijk pas hoe het voelt als je ermee besmet bent geraakt. En anders is het gewoon niet uit te leggen aan de buitenwereld.

Moet je ook niet proberen. Lekker belangrijk. Wij zijn Feyenoord… wie ben jij dan??

Joost vak J