Woensdag 29 oktober 2008, Het Kasteel, Rotterdam

De enige echte stadsderby van Nederland is vanavond niet alleen een prestige duel. Het is zo vroeg in het seizoen al een heuse zes-punten-wedstrijd, omdat beide teams op dit moment ook concurrenten zijn.

Sparta? Concurrent? Tja, u leest het goed. We kunnen naar de top kijken, maar de waarheid is dat we vijftiende staan en eerst daar maar moeten zien weg te komen. Wij hebben er in ieder geval vertrouwen in. De tweede helft tegen Heerenveen was hoopgevend en wat ik tot nu toe van Sparta heb gezien is nog bedroevender dan Feyenoord.

Met een uitgebreide groep vertrekken we eind van de middag. Bestemming is Rotterdam-west. In een woonwijk van Spangen parkeren we de auto en wat volgt is een wandelingetje naar het stadion. Kon dit maar bij iedere uitwedstrijd ipv al die vreselijke combiregelingen.

Al vroeg zoeken we een plaatsje in de zon in het vak. Zoals ieder jaar bezetten de Feyenoordsupporters de gehele korte zijde op Het Kasteel. Ruim tweeduizend man met allemaal dezelfde gedachte: Vandaag móét er gewonnen worden. In het vak treffen we vele bekenden uit onze omgeving en het maakt de toch al goede stemming er alleen maar beter op.

Wanneer de spelers het veld betreden tonen de Spartanen aan de overkant ons een wreed spandoek. ”Dick Jol tribune” is de, eerlijk is eerlijk, humoristische tekst. Het is naar aanleiding van de editie van vorig seizoen, toen scheidsrechter Dick Jol Sparta de drie punten cadeau deed terwijl Feyenoord veel en veel beter was.

Feyenoord begint sterk. Vol op de aanval en al snel volgen de kansen. Makaay, Fer en Biseswar krijgen de bal er niet in en we denken terug aan vorig jaar, toen Feyenoord ook zoveel kansen miste en verloor. Vlak voor rust breekt Greene (!) door op rechts en geeft Fer een niet te missen kans: 0-1. Wat volgt is totale gekte bij ons. Eindelijk! Maar we zijn nog niet uitgejuicht of het staat alweer 1-1 (buitenspel en overtreding, bedankt Vink!) en met die stand gaan we rusten. Ongelooflijk!
Na rust is er nog steeds één ploeg die echt voetbalt, al is het minder overtuigend dan voor rust. Sparta bijt feller van zich af maar Feyenoord blijft kansen missen. Wij zien dit ook en net als de tweeduizend anderen schreeuwen we Feyenoord vooruit. Minutenlang klinkt het ”We love you Feyenoord” door het stadion. Kippenvel. Het einde nadert en dan gebeurd het ongelooflijke: De Cler laat zich (wéér) voorbijlopen, ook de anderen grijpen niet in en het is 2-1 voor Sparta.

En ineens horen we liedjes vanaf de overkant. Sparta had het de hele wedstrijd moeilijk, maar kon op geen enkele steun van het publiek rekenen. En dan na afloop heel tof gaan zingen en uitdagen. Misselijkmakend. Supporters kun je het niet noemen, want ‘supporteren’ staat voor het aanmoedigen van je club en dat is geen seconde gebeurd.

Een verschrikkelijk onverdiende nederlaag, maar daar hebben wij geen boodschap meer aan. De stemming is overgeslagen in enorme woede. Het bestuur en de spelers krijgen keiharde teksten naar het hoofd. Buiten is het onrustig en een groep doet een poging om de kleedkamer te bestormen. Wij druipen af richting de auto, volledig murw gebeukt door alles wat er gebeurd.

We weten het niet meer. Juist deze wedstrijd leek het weer goed te komen. Bij rust had het minimaal 0-3 moeten staan. Vandaag was het niet zozeer inzetgebrek. Maar als je dan weer zó een nederlaag weggeeft mag er hard opgetreden worden tegen de duurbetaalde heren.
De supporters blijven komen. Altijd die onvoorwaarlijke steun. Ook vandaag hebben velen weer hun kelen schor gezongen. Mensen leven voor Feyenoord, maar zien de club steeds verder ten onder gaan. We zijn het zat!

En ohja, van de vijftiende plek zijn we inderdaad weg. We staan nu gedeeld zeventiende. Feyenoord ONWAARDIG !

Tot zondag.

Zondag 26 oktober 2008, De Kuip, Rotterdam

In de kantine van de voetbalvereniging waar we zelf voetballen kreeg ik veel vragen en opmerkingen over Feyenoord. Cynisch, pesterig of meelevend, dat verschilde. Toch was er ook respect, nadat men begreep dat we de volgende dag gewoon weer naar De Kuip zouden gaan. Voor ons is dat echter vanzelfsprekend.

Soms zien ook wij niet meer hoe het verder moet. De laatste jaren is ons incasseringsvermogen flink toegenomen maar er zijn grenzen. Donderdag was er een nieuwe klap, toen Feyenoord van het veld werd geveegd door Nancy, de nummer zestien van Frankrijk. Op zulke momenten wens je dat je er niets mee te maken hebt en zou je het liefst nooit meer gaan. Om drie dagen later met nieuwe hoop tóch maar weer naar het stadion te rijden. Het Feyenoord gevoel is niet te beschrijven, maar misschien is dat wel het meest typerende.

Vandaag maken de weergoden het er niet leuker op. Donkere wolken hangen boven De Kuip en het belooft voor de mensen zonder overdekte plek een drijfnatte dag te worden. De tegenstander heet SC Heerenveen. Afgelopen week hadden zij de eer om tegen de sterren van AC Milan te mogen spelen. Zoals verwacht wonnen de Italianen, maar de Friezen speelden heel behoorlijk en hebben een uitstekende ploeg.

De aftrap is pas om half vijf. Tja, weer eens wat anders. De hele middag wachten en niet op tijd thuis voor de samenvattingen. Lang leve de commercie. Enige voordeel is dat het vrijwel donker is, omdat de wintertijd is ingegaan. Het zorgt voor wat meer sfeer.

Heerenveen begint sterk aan de wedstrijd. Veel bewegende spelers en prima positiespel. Feyenoord speelt angstig en zonder zelfvertrouwen. Niet zo vreemd ook. Toch komt Feyenoord steeds beter in de wedstrijd en doet het niet veel onder voor de Friezen. Maar uit een corner wordt het 0-1 en gaan we alsnog met een domper de rust in.

Meteen na rust krijgen we de volgende klap. Pranjic maakt 0-2. Gaan we weer verliezen? Ondanks de zoveelste tegenslag recht Feyenoord de rug. Ook de supporters. Ondanks de kansloos lijkende achterstand leven we hartstochtelijk mee. Als Makaay uit een vrije trap 1-2 erin knalt is er geen houden meer aan. SC Heerenveen en Luinge (eigenwijze, doch prima scheids, had vandaag zijn dag niet) hebben het zwaar te verduren. Mols raakt de lat en ondanks het enorme overwicht komt een nieuwe nederlaag nu toch erg dichtbij. Dan, in de laatste minuut, kopt Hofland de bal over de keeper richting het doel. We houden onze adem in. Mols geeft het laatste zetje en is het toch nog 2-2.

Het stadion ontploft van opluchting. Eventjes is alle ellende vergeten en wordt het gelijkspel gevierd als een overwinning. Al snel keren we terug op aarde, thuis moet je eigenlijk gewoon winnen en met een punt schieten we weinig op.

We moeten echter vooral kijken naar het mentale vlak. Een nieuwe nederlaag was een ramp geweest. Maar Feyenoord knokte en puur op wilskracht werd een gelijkspel behaald. Dát geeft ons nieuwe moed. Spelers en trainers van beide teams geven later aan dat Feyenoords comeback met name te danken was aan de geweldige steun van Het Legioen. Dat horen we graag, en zo hoort het ook!

Of dit een opstapje is naar betere tijden? We kunnen niets anders dan hopen. Er volgen nu twee zware uitwedstrijden. Eerst de derby tegen Sparta en zondag mogen we naar Limburg, waar Roda JC wacht.

Tot woensdag.